Ömer kitaba göz gezdirmeye başladı. Kitapta, selef-i salihinin zamanı nasıl nakış gibi işlediği anlatılıyordu. Bir alimin vefat döşeğinde bile talebesine bir mesele sorduğunu okuyunca şaşırdı. Talebesi, "Bu haldeyken mi?" diye sorduğunda, alim şu cevabı vermişti: "Bu meseleyi bilerek ölmem, cahil olarak ölmemden daha iyidir."
Büyükbabası yanına oturdu ve Abdülfettah Ebû Gudde'nin kitabından bir sayfayı işaret etti. "Bak evladım," dedi. "Bu kitapta anlatılan alimler, yolda yürürken bile vakit kaybetmemek için yanlarında kitap taşırlarmış. Bazıları, yemek yerken çiğneme süresiyle geçen vakte bile acırmış. Neden biliyor musun? Çünkü zaman, geri dönüşü olmayan tek sermayedir." Ömer kitaba göz gezdirmeye başladı
Büyükbabası odaya girdiğinde Ömer’in elindeki saati gördü ve gülümsedi. "O saat hiç durmaz Ömer," dedi. "Çünkü o sadece saniyeleri değil, kaçırılan fırsatları ve kazanılan erdemleri sayar." Talebesi, "Bu haldeyken mi
O günden sonra Ömer için saniyeler artık sadece rakamlardan ibaret değildi. O gümüş saati cebine her koyduğunda, her tıkırtıda kendine şu soruyu sordu: "Şu an geçen bu saniye, heybemde bir iyilik olarak mı kalacak, yoksa sonsuza dek kayıp mı olacak?" "O saat hiç durmaz Ömer
İşte bu değerli eserden ilham alan ve kitabın özünü yansıtan bir hikaye:
