Ludzie mówią, że oszalał od przebywania w zamkniętej kabinie, ale on po prostu słyszy muzykę tam, gdzie inni słyszą hałas. Jego „kropki i kreski” to staccato perkusji i przeciągłe syntezatory. W jego piosence nie ma słów – jest tylko czysta energia, która rozchodzi się koncentrycznymi kręgami, docierając do najdalszych zakątków portowej dzielnicy.
W porcie, gdzie basy „vixy” zagłuszają krzyk mew, a noc pachnie tanim energetykiem i słoną morską bryzą, żyje On – Radiotelegrafista. Nie nadaje jednak komunikatów o pogodzie ani sygnałów SOS. Jego stacja to konsoleta, a alfabet Morse’a zastąpił rytmicznym łomotem, który wprawia ściany w drżenie. Nocny dyżur przy konsolecie piosenka_vixiarza_radiotelegrafista
: Tysiące rąk w górze, blask laserów przecinający dym niczym flary sygnalizacyjne. Kod, którego nie zna nikt inny Ludzie mówią, że oszalał od przebywania w zamkniętej
Gdy nadchodzi świt, Radiotelegrafista zdejmuje słuchawki. W uszach wciąż ma szum, ale to nie szum morza. To echo ostatniego dropu, który właśnie nadał. Śmieje się cicho, bo wie, że jutro znów zasiądzie do swojej aparatury, by ogłosić światu, że impreza trwa, dopóki on ma prąd w gniazdku i bit w sercu. W porcie, gdzie basy „vixy” zagłuszają krzyk mew,