(więcej o smrodzie, fakturze i dźwiękach)
Postanowiłem zerwać część podłogi. Smród, który buchnął, był niemal fizyczną barierą. W szczelinach, w pęknięciach legarów, nie było kurzu. Było tam coś, co przypominało gnijący, czarny welur.
Obrzydliwy to nie tylko estetyczna ocena. To stan ducha, który karmi się zgnilizną i brakiem nadziei. Jeśli chcesz, możemy pójść w stronę:
Kiedy zbliżyłem światło latarki, zrozumiałem, że to nie welur. To były tysiące, miliony małych, splecionych ze sobą stworzeń. Wyglądały jak żywa, pulsująca tkanka, konglomerat nóżek, czułków i czegoś, co przypominało usta.
Cofnąłem się, potykając o własne nogi. Ale one nie uciekały. One czekały.