Dest Г› Lingгєn Min Girгєdane Dayгє ⟶

Dema mirov nikaribe bi zimanê xwe yê dayikê biaxive, bixwîne an jî binivîse, wekî ku dest û lingên wî hatibin girêdan e. Ziman mîna perên çivîkan e; çawa ku çivîkek bê per nikaribe bifire, mirovekî bê ziman jî nikare di asîmanê fikr û ramanên xwe de bi serbestî bigere. Ev rewş dibe sedema "lalbûna ruhanî". Mirov di nava civaka xwe de dibe xerîb û nikare hestên xwe yên herî kûr bi zimanekî din îfade bike. Dayik wekî Parêzvana Ziman

Di kurmanciyê de, zimanê dayikê ne tenê amûreke ragihandinê ye, ew bingeha nasname, çand û hebûna neteweyekê ye. Gotina pêşiyan a ku dibêje bi wateyeke kûr qala rewşa bêçaretiyê, bindestiyê û windabûna vînê dike. Ev essay dê li ser girîngiya zimanê dayikê û bandora wê ya li ser azadiya ferd û civakê bisekine. Dest û Lingên Girêdayî: Wendabûna Nasnameyê Dest Г› LingГЄn Min GirГЄdane DayГЄ

Di sernavê mijarê de bangawazî ji "Dayê" re tê kirin. Dayik, fêrker û parêzvana yekem a ziman e. Zimanê ku em pê re dibêjin "zimanê dayikê", ne tesaduf e. Ew zimanê ku bi şîrê dayikê re dikeve xwîna zarok, dibe bingeha kesayetiya wî. Dema ku dest û lingên zarokekî an ciwanekî di warê çandî de tên girêdan, ew li hewara dayika xwe (an jî welatê xwe) diçe. Ev bangawazî, daxwaza azadiyê û vegera ser kokên xwe ye. Girêdana Ziman û Azadiyê Dema mirov nikaribe bi zimanê xwe yê dayikê